Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸν/τὴν: Παλαίχθων | Ἰουνίου 30, 2007

Η ιστορία των Τσάμηδων

 Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΣΑΜΗΔΩΝ

 

             

ΟΙ ΤΣΑΜΗΔΕΣ

 

Η  ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ  ΣΤΗΝ  ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Σύμφωνα μὲ τοὺς Ἀρχαίους καὶ Βυζαντινοὺς συγγραφεῖς (Ἀριστοτέλη, Κλαύδιο τὸν Πτολεμαῖο, Διονύσιο τὸν Περιηγητή, Στράβωνα, Προκόπιο) ἡ Θεσπρωτία ἀλλὰ καὶ ἡ ὑπόλοιπη Ἤπειρος ἀποτελοῦσε τὴν κοιτίδα τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ. Οἱ Θεσπρωτοὶ ἦταν τὸ ἀρχαιότερο ἀπὸ τὰ τρία πιὸ σημαντικὰ Ἠπειρωτικὰ φύλα – τὰ ἄλλα δυὸ ἦταν οἱ Μολοσσοὶ πρὸς τὸ Λεκανοπέδιο τῶν Ἰωαννίνων (Ἐλλοπία) καὶ οἱ Χάονες βόρεια ἀπὸ τὸν ποταμὸ Θύαμη μέχρι καὶ τὴν Ἐπίδαμνο (σημερινὸ Δυρράχιο) – καὶ κάλυπταν τὴ σημερινὴ Θεσπρωτία, ἢ καὶ εὐρύτερα μέχρι τὸν Ἀμβρακικὸ Κόλπο. Ὁ χῶρος τους ὑπῆρξε ἕνα πολὺ σημαντικὸ θρησκευτικὸ κέντρο (Δωδώνη, Νεκρομαντεῖο, Ἀχερουσία κ.λ.π.). Συμμετεῖχαν στοὺς Πανελληνίους Ἀθλητικούς, ἀγῶνες. Ὀργάνωναν καὶ δικούς τους ἀγῶνες (τὰ Ναία στὴ Δωδώνη) καὶ δραματικοὺς (στὸ Θέατρο Πασσαρῶνος). Συμμετεῖχαν ἀκόμη στὸν Τρωϊκὸ πόλεμο, καὶ στοὺς Μηδικούς.

 

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΤΣΑΜΗΔΩΝ

Ἡ λέξη ἀποτελεῖ παραφθορὰ τοῦ ὀνόματος Θύαμις, ὅπως ἦταν γνωστὸς στὴν ἀρχαιότητα ὁ ποταμὸς Καλαμᾶς. Θύαμις, Θυάμις, Τσ(ἴ)αμης, δηλ. ὁ κάτοικος ποὺ βρίσκεται κοντὰ στὸν Θύαμη ποταμό, τὴν Θυαμυρία, τὴν Τσ(ἴ)αμουριά.

Οἱ Τσάμηδες ἀποτελοῦν τοὺς ἀπογόνους Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἠπείρου. Γύρω στὸ 1430 (Κατάληψη Ἰωαννίνων ἀπὸ τοὺς Τούρκους) πολλοὶ χριστιανοὶ τῆς περιοχῆς ἐξισλαμίζονται, ὑποκύπτοντας σὲ διάφορα δελεάσματα, ὑλικὰ καὶ διοικητικὰ (οἱ Σπαχῆδες). Μετὰ τὴν ἀτυχή ἐξέγερση τοῦ Διονυσίου τοῦ “Σκυλοσόφου” τὸ 1611, ἡ Ἤπειρος γνωρίζει τὴν Τουρκικὴ βαρβαρότητα. Βασανισμοί, βιασμοί, δολοφονίες, λεηλασίες, βαριὰ φορολογία καὶ κυρίως ὁ βίαιος ἐξισλαμισμός, συνθέτουν τὸ πλαίσιο διαβιώσεως τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὸν 17ο αἰώνα. Ἡ ἀλλαγὴ θρησκεύματος ὁδήγησε πολὺ γρήγορα καὶ στὴν μεταστροφὴ τῆς Ἐθνικῆς συνειδήσεως. Ἔγιναν Τουρκαλβανοὶ καὶ φανατικοὶ διῶκτες τῶν Ρωμηῶν. Προσπάθειες γιὰ τὴν ἀνακοπὴ τοῦ μεγάλου αὐτοῦ  ἐξισλαμισμοῦ ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἔκανε καὶ ὁ Ἐθνομάρτυρας Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ ὁποῖος καὶ μαρτύρησε στὸ Κολικόντασι τῆς Βορείου Ἠπείρου στὶς 24-8-1779. Στοὺς ἀπελευθερωτικοὺς ἀγῶνες τῶν Ἠπειρωτῶν κατὰ τοῦ Κατακτητοῦ οἱ Μουσουλμάνοι Τσάμηδες βρίσκονταν φανερὰ στὸ πλευρὸ τῶν Τούρκων ἢ τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ.

Κατὰ τὴν ἔναρξη τοῦ  Ἀ’  Βαλκανικοῦ Πολέμου τάσσονται ἐνάντια στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἠπείρου ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ἐνῶ ἀλλάζουν στάση μετὰ τὴν ἥττα τῆς Τουρκίας καὶ τὴν Ὑπογραφὴ τῆς Συνθήκης Εἰρήνης στὸ Λονδίνο (17.5.1913) δηλώνοντας ὑποκριτικὰ μὲ Ὑπόμνημά τους (6.11.1913) στὴν «Διεθνῆ Ἐπιτροπὴ Ἐλέγχου ἐπὶ τῆς Ἐξωτερικῆς Ὀργανώσεως τῆς Ἀλβανίας» πὼς «…Θὰ συμπολεμήσωμεν μετὰ τῶν ἀδελφῶν μας Χριστιανῶν, μέχρις ἐσχάτων διὰ νὰ ἀποκρούσωμεν τὸν ζυγὸν τοῦ Ἀλβανικοῦ Κράτους καὶ νὰ διατηρήσωμεν τὴν ἐλευθερία μας εἰς τὴν ἀγκάλην τῆς μητρός μας Ἑλλάδος»… Ὡστόσο, τὸ Μάϊο τοῦ 1917, ὅταν τὰ Ἰταλικὰ στρατεύματα κατέλαβαν τὴ Θεσπρωτία, οἱ Τσάμηδες ἀπετέλεσαν τμήματα τοῦ Ἰταλικοῦ Στρατοῦ. Στὴν Πέρδικα ὕψωσαν τὴν Ἀλβανικὴ σημαία καὶ ἔδιωξαν ἀπὸ τὰ χωριὰ τὶς ἑλληνικὲς ἀρχὲς

Μετὰ τὴ Συνθήκη τῆς Λωζάννης (30.1.1923), καὶ ἐνῶ προβάλλεται τὸ γενικὸ θέμα γιὰ ἀνταλλαγὴ πληθυσμῶν μὲ τὴν Τουρκία, καθῶς καὶ ἀπαλλοτριώσεων μέρους μεγάλων περιουσιῶν, πρὸς ἀποκατάσταση τῶν προσφύγων ἀδελφῶν μας ποὺ διέμεναν στὴν Ἀνατολὴ (Μικρὰ Ἀσία & Ἀνατολικὴ Θράκη) οἱ Τσάμηδες ἀρνοῦνται τὶς ἀνταλλαγὲς καὶ τὶς ἀπαλλοτριώσεις. Τελικὰ δικαιώθηκαν ἀπὸ τὸν δικτάτορα τότε (1926) Πάγκαλο, θεωρούμενοι ἐπιπλέον μὲ ὑπόδειξη τῶν Ἰταλῶν ὡς ἀλβανικὸ φύλο. 

 

1940 – 1949

Οἱ Τσάμηδες ἀριθμοῦσαν περὶ τὶς 18.000 πληθυσμό. Δὲν παρέλειπαν καμιὰ εὐκαιρία διεθνοῦς περιπλοκῆς, γιὰ νὰ ἐκδηλώσουν τὰ ἀνθελληνικὰ τοὺς αἰσθήματα:

Μετὰ τὴν κατάκτηση τῆς Ἀλβανίας ἀπὸ τοὺς Ἰταλούς, οἱ Τσάμηδες τῆς Θεσπρωτίας ἐνισχύθηκαν μεθοδικότερα καὶ συστηματικότερα μὲ χρήματα καὶ ὁπλισμὸ ἀπὸ τοὺς Ἰταλοαλβανούς.

Τὸ ἀπόγευμα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940,  ἐντάσσονται στὸν Ἰταλικὸ Στρατὸ ὀργανώνοντας δυὸ (2) Τάγματα δικά τους καὶ μὲ 15 περίπου Ἀλβανικὰ Τάγματα, ἀποτελούμενα ἀπὸ 15.000 ἄνδρες,  εἰσβάλουν στὴ Σαγιάδα καὶ στοὺς Φιλιάτες, ὡς μισθοφόροι σύμμαχοι τῶν Ἰταλῶν. Μὲ γιορτὲς καὶ πανηγύρια ὕψωσαν στὸ Μαργαρίτι τὴν Ἀλβανικὴ σημαία.

Μὲ τὴν ἀντεπίθεση τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ καὶ τὴν ὑποχώρηση τῶν Ἰταλῶν οἱ ἔνοπλοι Τσάμηδες, πυροβολοῦντες ἀπὸ τὰ νῶτα τὰ προελαύνοντα Ἑλληνικὰ τμήματα, προξένησαν πολλὰ θύματα σὲ αὐτά. Παράλληλα, ἄλλοι ποὺ ὑπηρετοῦσαν -ὡς Ἕλληνες πολίτες– στὸν ἑλληνικὸ στρατὸ ἔπαιξαν τὸ ρόλο τῆς «πέμπτης φάλαγγας».

Κατὰ τὴν Κατοχὴ τάχθηκαν ἀνεπιφύλακτα στὸ πλευρὸ τοῦ Ἰταλικοῦ Στρατοῦ Κατοχῆς, μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι θὰ ἀποσπάσουν τὴν συγκατάθεση τῆς Ἰταλικῆς Κυβερνήσεως γιὰ ἐνσωμάτωση τῆς Θεσπρωτίας στὸ Ἀλβανικὸ Κράτος. Στὶς 3 Μαΐου 1941 οἱ Ἰταλοὶ σὲ στενὴ συνεργασία μὲ ἐπιφανεῖς Τσάμηδες σχεδίασαν στὴν Παραμυθιά, ὅπου κατέλυσαν καὶ διέλυσαν τὶς Ἑλληνικὲς Ἀρχές, τὸν πλήρη ἀφελληνισμὸ τῆς περιοχῆς. Ἔτσι σὲ μικτὰ χωριὰ ἔδωσαν τὴ διοίκηση σὲ Μουσουλμάνους ἀποκλειστικά. Ἵδρυσαν τὴν Ἀλβανικὴ Φασιστικὴ Νεολαία «Μιλίτσια» καὶ μὲ διάταγμα τῆς Ἰταλικῆς κυβερνήσεως διορίστηκαν οἱ ἀδελφοὶ Νουρὴ Ντίνο καὶ Ναζὰρ Ντίνο ἀπὸ τὴν Παραμυθιά, ὁ μὲν πρῶτος Ὕπατος Ἁρμοστῆς Θεσπρωτίας (!), ὁ δὲ δεύτερος Συνταγματάρχης τῆς «Μιλίτσια».

Τὸν Ἰούλιο τοῦ 1942,  καὶ πάντα ὑπὸ τὴν σκέπη τῶν Ἰταλῶν, οἱ Τσάμηδες συγκροτοῦν τὴν διαβόητη τρομοκρατικὴ ὀργάνωση K.S.I.L.I.A. («Ἀλβανικὸ Σύστημα Πολιτικῆς Διοικήσεως») μὲ 14 Τάγματα ἔχοντας ὡς κύριο στόχο τοὺς τὴν ἐξολόθρευση τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Θεσπρωτίας.

Ἡ Ἑλλὰς κατέβαλε ποσὸ 218.000.000 δραχμῶν στὴν Ἀλβανία τὸ 1942, «διὰ ζημίας ποὺ ἐπροκάλεσε ὁ Ἑλληνικὸς Στρατός».               

Μὲ τὴν εἴσοδο τῶν Γερμανῶν ἐντάσσονται στὰ Γερμανικὰ Στρατεύματα Κατοχῆς , φέροντας καὶ ἀναγνωριστικὸ περιβραχιόνιο μὲ τὸν ἀγκυλωτὸ σταυρὸ ἢ καὶ κανονικὴ γερμανικὴ στολή. Σὲ συνεργασία μὲ τοὺς Γερμανούς, ἐνσπείρουν τὸν φόβο. Οἱ ἀναρίθμητοι φόνοι, οἱ βιασμοὶ τῶν γυναικῶν, οἱ πυρπολήσεις τῶν σπιτιῶν, ἡ κλοπὴ ὁλοκλήρων ποιμνίων καὶ ἄλλων κινητῶν πραγμάτων, ἦταν συνηθισμένες πράξεις.

Στὶς 19 Φεβρουαρίου 1942 δολοφονεῖται ὁ Νομάρχης Θεσπρωτίας Γεώργιος Βασιλάκος. Στὶς 24 Ὀκτωβρίου ἐκτελεῖται στὴν Καλτερίζα ὁ ἱερέας Ἀνδρέας Βασιλείου.

Στὶς 27 Ἰουλίου 1943, μετὰ τὴν ἀποτυχία τῆς ἐπιθέσεως κατὰ τοῦ χωριοῦ Ἅγια Κυριακὴ (Πόποβο), 800 Τσάμηδες τῆς «K.S.I.L.I.A», ὑπὸ τὴν ἀρχηγία τῶν ἀδελφῶν Ντίνο, σὲ συνεργασία μὲ δυνάμεις Κατοχῆς, ἔκαναν ἐπιδρομὴ στὰ χωριὰ τοῦ Φαναρῖου. Λεηλατήθηκαν καὶ πυρπολήθηκαν 519 κατοικίες, σκοτώθηκαν 800 κάτοικοι (ἀπὸ αὐτοὺς οἱ 231 ἦσαν γυναῖκες ποὺ προηγουμένως βιάσθηκαν) καὶ συνελήφθηκαν 500 ἄτομα ποὺ στάλθηκαν ὅμηροι στὰ Ἰωάννινα. Ὁλοσχερὴς ἦταν ἡ ἀπώλεια τοῦ κτηνοτροφικοῦ πλούτου. Περίπου 243 χωριὰ ἐρημώθηκαν.

Στὶς 29-9-1943, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀπόφαση τῆς Τσάμικης ἡγεσίας, τῆς Μιντζιλισὶ Ἰνταρέ, ἀποφασίζεται ὁ “ἀποκεφαλισμός” τῆς Ἑλληνικῆς ἡγεσίας τῆς περιοχῆς. Ἐπιλεχτικά, συλλαμβάνονται πενήντα δυὸ Ἕλληνες καὶ δεμένοι ὁδηγοῦνται ἐνάμισι χιλιόμετρο ἔξω ἀπὸ τὴν Παραμυθιά, στὸν Ἀη Γιώργη, μὲ συνοδεία πενήντα Τσάμηδων καὶ δεκαπέντε Γερμανῶν. Ὁ ἐπικεφαλής Γερμανὸς ἀξιωματικὸς γλυτώνει τρεῖς καὶ ἐκτελοῦνται οἱ ὑπόλοιποι σαράντα ἐννιὰ ἀφοῦ διατάχθηκαν νὰ σκάψουν μόνοι τους τὸν τάφο τους. Ξεχωρίζουμε τὸν ἱερέα Εὐάγγελο Τσιαμάτο , τὸν ἰατρὸ Ἐλευθ. Βαλασκάκη, τὸν Σχολάρχη Ἀπόστ. Χρυσοχόου, τὸν Δήμαρχο Ἀθαν. Ρίγγα, τὸν Γυμνασιάρχη Κῶν/νὸ Σιωμόπουλο καὶ τὸν Διευθυντὴ Τραπέζης Ἔμμ. Γκουτσαλέρη. Καθηγητές, δάσκαλοι, ἐπιχειρηματίες, ἀγρότες, ἔπεσαν τραγουδώντας τὸ “Γέρο Δῆμο” καὶ τὸ “Ἔχε γειά”. Τὴν ἴδια μέρα τῆς ἐκτελέσεως μπαίνει στὴν Παραμυθιὰ ὁ καινούργιος Δεσπότης Δωρόθεος, παρόλο ποὺ ὁ Πρόεδρος τοῦ Διεθνοῦς Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, Ἐλβετὸς Μπίκελ, τὸν προέτρεπε νὰ μὴ πάει. Κανένας Χριστιανὸς δὲν παραβρέθηκε στὴν ὑποδοχή. Παντοῦ τρόμος θανάτου. Ὁ Δεσπότης, τριαντάχρονος τότε, μόνο μὲ τὸ Διάκο του, πηγαίνει κατ’ εὐθείαν στὸν Γερμανὸ φρούραρχο, τὸν πείθει καὶ ἀφήνει ἐλεύθερούς τους πεντακόσιους Χριστιανούς, κρατούμενους Παραμυθιῶτες καὶ τὴν ἑπομένη, μὲ συνοδεία δυὸ Γερμανοὺς στρατιῶτες παίρνει καὶ πέντε χριστιανούς, πηγαίνει στὸν τόπο τῆς θυσίας καὶ ἐνταφιάζει τοὺς σαράντα ἐννιὰ ἄταφους μάρτυρες.

Γιὰ τὸν ἀφελληνισμὸ τῆς Θεσπρωτίας, προσπάθησαν, δι’ ἀσκήσεως ψυχολογικῆς βίας, νὰ ἀντικαταστήσουν τὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα μὲ τὴν Ἀλβανική.

Μεταβληθέντες σὲ τυφλὰ ὄργανα τῆς Ἰταλικῆς κατασκοπείας προέβαιναν σὲ παρακολουθήσεις καὶ καταδόσεις Χριστιανῶν, ὡς δῆθεν ἐπικίνδυνων διὰ τὴν ἀσφάλεια τῶν Ἰταλικῶν στρατευμάτων Κατοχῆς, μὲ σκοπὸ τὴν ἁρπαγὴ τῆς περιουσίας τους, ὕστερα ἀπὸ τὶς φυλακίσεις καὶ ἐκτελέσεις, ποὺ ὑφίσταντο οἱ Χριστιανοί.

Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1944 οἱ ὁμάδες ἀνταρτῶν τοῦ ΕΔΕΣ ἀπελευθέρωσαν τὴν Παραμυθιά, τὴν Πάργα καὶ μεγάλο παραλιακὸ τμῆμα τῆς Θεσπρωτίας. Ὁ Διοικητὴς τῆς 10ης Μεραρχίας τοῦ ΕΔΕΣ μὲ προκήρυξή του τὴν 29 Ἰουνίου 1944 καλεῖ τοὺς Τσάμηδες νὰ καταθέσουν τὰ ὄπλα καὶ νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὰ εἰρηνικὰ τοὺς ἔργα. Τοὺς διαβεβαιώνει ὅτι θὰ προστατευθεῖ ἡ ζωή, ἡ τιμὴ καὶ ἡ περιουσία τους. Δυστυχῶς, παρὰ τὶς ἀγαθὲς αὐτὲς διαθέσεις καὶ τὴν ὑπέρμετρη εὐγένεια τῆς ΕΔΕΣίτικης Μεραρχίας, οἱ Τσάμηδες ἀποδείχθηκαν ἀμετανόητοι. Ἔλαβαν καὶ πάλι μέρος στὸ πλευρὸ τῶν Γερμανῶν κατὰ τὴν μάχη τῶν Ἁγίων Θεοδώρων, γιὰ νὰ καταλάβουν τὴν πόλη τῆς Παραμυθιᾶς, χωρὶς ὅμως ἀποτέλεσμα.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἡ Διοίκηση τῆς 10ης Μεραρχίας τῶν ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ τοῦ Νάπ. Ζέρβα κοινοποιεῖ πρὸς τοὺς Τσάμηδες τὴν 30 Ἰουνίου 1944, νέαν προκήρυξη, στὴν ὁποία μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀνέφερε: “Παρὰ τὸν τουφεκισμὸν 49 ἐπιφανῶν κατοίκων τῆς Παραμυθιᾶς καὶ τὴν ἐνέργειαν καὶ ἄλλων ἐκτελέσεων, ὡς καὶ προδοτικῶν πράξεων τοῦ Μουσουλμανικοῦ στοιχείου, ἡ Μεραρχία ἐπέδειξε τάς πλέον διαλλακτικάς διαθέσεις. Ὁ Μουσουλμανικὸς πληθυσμὸς τῆς πόλεως ἀπολαμβάνει ἤδη ἐλευθερίας καὶ προστασίας ζωῆς, τιμῆς καὶ περιουσίας. Παρὰ ταῦτα ἐδέχθημεν σήμερον ἐπίθεσιν Γερμανῶν βοηθουμένων ὑπὸ ἐνόπλων τμημάτων Τουρκαλβανῶν. Ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ μας, ὅπως ἐξαντλήσωμεν πᾶν μέσον συμφιλιώσεως, διαβεβαιοῦμεν καὶ πάλιν τοὺς Τουρκαλβανοὺς τῆς Θεσπρωτίας ὅτι διαπνεόμεθα ὑπὸ τῶν καλλιτέρων καὶ φιλικωτέρων διαθέσεων ἔναντι αὐτῶν καὶ ὑποσχόμεθα πλήρη προστασίαν τῶν, πρὸς τὸ συμφέρον σας προσκαλῶ ὅλους, ὅπως καταθέσετε τὰ ὄπλα καὶ ἀσχοληθεῖτε μὲ τὰ εἰρηνικά σας ἔργα.”.

Ὄχι μόνο δὲν κατέθεσαν τὰ ὅπλα, ἀλλὰ μὲ διάφορες πονηριὲς καὶ κωλυσιεργίες κατόρθωσαν νὰ κερδίσουν τὸν ἀπαιτούμενο χρόνο γιὰ νὰ διώξουν στὴν Ἀλβανία τὶς οἰκογένειές τους, τὶς οἰκοσκευές, τὰ ποίμνια καὶ τὰ λεηλατημένα κινητά. Οἱ ἔνοπλοι ἀπεχώρησαν μαζὶ μὲ τὰ Γερμανικὰ στρατεύματα στὴν Ἀλβανία, ὅπου ἔκτοτε παραμένουν. μετὰ τὴν 2η μάχη τῆς Μενίνας (Νεράϊδας) Παραμυθίας στὶς 20 καὶ 21/9/1944, ἀκολουθώντας οἰκειοθελῶς τοὺς Γερμανοὺς κατὰ τὴν ἀποχώρησή τους ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἀναφέρει σχετικὰ ἡ Ἔκθεση τοῦ Ἑλληνικοῦ Συνδέσμου στὴν Βαλκανικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ Ο.Η.Ε., ὅπως δημοσιεύθηκε στὸν ἡμερήσιο Τύπο τῆς  14.7.1949: «Εἶναι γνωστὸν ὅτι 16-17.000 Τσάμηδες εἶχον ἐθελουσίως ἐγκαταλείψει τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὸ τέλος τοῦ πολέμου καὶ εἶχον καταφύγει εἰς τὴν Ἀλβανίαν ἐκ φόβου μὴ κληθοῦν καὶ δώσουν λόγον πρὸ τῆς Ἑλληνικῆς Δικαιοσύνης διὰ τὰ ἐγκλήματα, τὰ ὁποῖα εἶχον διαπράξει κατὰ τὴν κατοχήν, ἐν στενῇ συνεργασία μετὰ τῶν Ἰταλικῶν , Ἀλβανικῶν καὶ Γερμανικῶν στρατευμάτων …».

Τὸ Εἰδικὸ Δικαστήριο Δοσιλόγων τῶν Ἰωαννίνων, ἐκδίδει μέχρι τὸ 1948, χίλιες ἐπτακόσιες (1.700) καὶ πλέον καταδικαστικὲς ἀποφάσεις εἰς βάρος τῶν ἐγκληματιῶν Τσάμηδων – ἕνας στοὺς δέκα ἦταν ἐγκληματίας πολέμου!

Δυστυχῶς, τὸ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ἔκανε νύξη γιὰ ἐπαναφορὰ τῶν Τσάμηδων, ἀλλὰ συνάντησε τὴ λυσσώδη ἀντίδραση ἀπὸ τοὺς κομμουνιστὲς τῆς Θεσπρωτίας, ποὺ εἶχαν κι αὐτοὶ δεχτεῖ στὸ πετσὶ τοὺς τὶς φρικαλεότητες τῶν Τσάμηδων. Ἀργότερα ὁ Ἐμβὲρ Χότζα τῆς Ἀλβανίας προσέφυγε στὰ Ἡνωμένα Ἔθνη καὶ ζητοῦσε τὴν ἐπαναφορὰ τῶν Τσάμηδων στὴ Θεσπρωτία.

 

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΤΣΑΜΗΔΩΝ ΣΗΜΕΡΑ

Τὸ ζήτημα ἐπανῆλθε ἀπὸ μία ὀργανωμένη ἐκστρατεία τῆς ἀλβανικῆς προπαγάνδας, ἡ ὁποία στηρίζεται καὶ ἀπὸ τὰ δυὸ μεγάλα κόμματα, Δημοκρατικὸ καὶ Σοσιαλιστικό.

Ἡ  πολιτικὴ ὀργάνωση “Τσαμερία” ἱδρύθηκε στὰ Τίραννα  τὸ 1991 καὶ πραγματοποιεῖ ἐκδόσεις “Ντοκουμέντων” μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς Γενικῆς Διευθύνσεως τῶν Ἀρχείων τοῦ Ἀλβανικοῦ Κράτους.

Στὶς 30 Ἰουνίου 1994 ἡ ἀλβανικὴ βουλὴ καθιέρωσε ὁμόφωνα τὴν 27 Ἰουνίου ὡς ἡμέρα Γενοκτονίας τῶν Τσάμηδων 

Οἱ Τσάμηδες ἔχουν ἱδρύσει στὴν Ἀλβανία τὸν “Σύνδεσμο τῆς Τσαμουριᾶς” μιὰ 100μελή ἄτυπη βουλή. Ὁ Σύνδεσμος αὐτὸς ἔγινε μέλος τῆς “ὀργάνωσης ὑπό-ἀντιπροσωπευμένων λαῶν” τοῦ ΟΗΕ τὸ 1995, μία ἐνέργεια στὴν ὁποία οὔτε κὰν ἀντέδρασε ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση.

Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1999 ὁ Ἀπελευθερωτικὸς Στρατὸς τοῦ Κοσσυφοπεδίου (UCK) ἀπεφάσισε τὴ συγκρότηση “Ἀνεξάρτητης Ταξιαρχίας τῆς Τσαμουριᾶς”.

Τὸν Ἰούνιο τοῦ 2000 τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο τῶν Τιράννων ἔδωσε τὸ ὄνομα Τσαμουριὰ σὲ δρόμο τῆς ἀλβανικῆς πρωτεύουσας καὶ στὴν ἐκδήλωση αὐτὴ ὁ Σαλὴ Μπερίσα ζήτησε τὴν “ἐπίλυση τοῦ Τσάμικου ζητήματος”.

Στὶς 25 Ἰουλίου 2000 ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐξωτερικῶν Ὑποθέσεων τῆς Ἀλβανικῆς Βουλῆς ἀνεκοίνωσε ὅτι ἡ Τσαμουριὰ ἀποτελεῖ ἐθνικὴ ὑπόθεση καὶ ὅτι θὰ “διεκδικήσουμε τὴν ἐπιστροφὴ τῶν περιουσιῶν τῶν Τσάμηδων”   

Οἱ ἀλβανοὶ δημοσιεύουν ἀναφανδὸν στὸ Διαδίκτυο χάρτη μὲ τὰ “Ἐθνολογικὰ σύνορα τῆς Ἀλβανίας”, ὅπου περιλαμβάνονται ἡ Καστοριά, τὰ Ἰωάννινα καὶ ἡ Πρέβεζα.

Σύμφωνα μὲ τὰ ἴδια δημοσιεύματα:

α) ἔχει συγκροτηθεῖ  στρατὸς 5.000 ἐνόπλων στὴν παραμεθόρια ζώνη μὲ τὴν Ἑλλάδα, ὁ Ἀπελeυθερωτικὸς Στρατὸς Τσαμουριᾶς (UCC).

 β) Στὴν διάρκεια τοὺ  2001  τρεῖς βομβιστικὲς ἐπιθέσεις στὴν περιοχὴ «Τσαμουριᾶς» (ἐναντίον τῆς τοπικῆς Μητροπόλεως, ἑνὸς ἀστυνομικοῦ σταθμοῦ καὶ ἑνὸς πυλώνα τῆς ΔΕΗ), πέρασαν στὰ ψιλὰ τῶν ἑλληνικῶν ΜΜΕ μὲ ἔκδηλη προσπάθεια ὑποβάθμισης.

Ὀκτώβριος 2003: Δημοσίευμα τοῦ γερμανικοῦ περιοδικοῦ Spiegel κάνει λόγο γιὰ προετοιμασία ἔνοπλης ἐξεγέρσεως ὑποκινουμένης ἀπὸ τὸν Ἀλβανικὸ Ἐθνικὸ Στρατὸ στὴ Βόρειο Ἑλλάδα κατὰ τὴ διάρκεια τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων τοῦ 2004.

2005: Ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας ἀπεχώρησε ἀπὸ τὴ Β.Ἤπειρο γιὰ νὰ μὴ δώσει τὴ δυνατότητα σὲ Ἀλβανοὺς διαδηλωτὲς νὰ θέσουν παρουσία τοῦ ζήτημα Τσαμουριᾶς.

Ἀρκετοὶ ἰθύνοντες ἐφησυχάζουν προβάλλοντας τὸ ἐπιχείρημα πὼς ἡ προπαγάνδα περὶ Τσάμηδων χρησιμοποιεῖται καὶ ὡς ἀντιπερισπασμὸς γιὰ νὰ ξεχάσουμε τὴ συνεχιζόμενη καταπίεση τῶν Ἑλλήνων στὴ Β. Ἤπειρο. Ὡστόσο, ὁ κ. Σάλι Μπερίσα, στηρίζει τὸν μεγαλοϊδεατισμὸ καὶ δὲν διστάζει νὰ τὸ δείξει. Οἱ ἀπόψεις γιὰ τὴν «Τσαμουριά» καταγράφονται στὸ ἐπίσημο δημοσιογραφικὸ ὄργανο τοῦ κόμματός του: «H Τσαμουριά εἶναι μία ἀπὸ τὶς ἐθνικές μας ἰδέες καὶ σὰν τέτοια εἶναι κομμάτι τῆς ἐθνικῆς μας συνειδήσεως καὶ τοῦ ἐθνικοῦ μας ἰδεώδους».

Τὸ κατασκευασμένο ἀπὸ τὴν Ἀλβανία ζήτημα προσπαθεῖ νὰ ἀξιοποιήσει καὶ ἡ τουρκικὴ προπαγάνδα, ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἰστοσελίδα τοῦ Τουρκικοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν στὸ διαδίκτυο. Ἄρα τὸ θέμα χρειάζεται προσοχὴ ἐκ μέρους μας καὶ ὄχι ἀδιαφορία. Ἀποτελεῖ κοινὴ διαπίστωση πλέον ὅτι, ὅποτε ὑποτιμήσαμε προπαγανδιστικὰ τεχνάσματα γειτονικῶν χωρῶν, βγήκαμε ζημιωμένοι (π.χ. Μακεδονικό). Ἡ ἑκάστοτε Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση καὶ οἱ διπλωματικές μας ὑπηρεσίες ὀφείλουν νὰ διακηρύττουν ὅτι δὲν συζητοῦμε κὰν τὸ θέμα – διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δικαιωθοῦν οἱ ἐγκληματίες πολέμου καὶ οἱ ὑποβόσκουσες ἐδαφικὲς διεκδικήσεις- προβάλλοντας ἐπιχειρήματα σοβαρὰ καὶ κατανοητὰ ἀπὸ τὸ διεθνὲς κοινό. Πρωτίστως δὲ ὅλοι μαζί, Κυβέρνηση, Κόμματα, Ἐκκλησία καὶ πολίτες,  νὰ ἀπαιτοῦμε τὸν σεβασμὸ τῶν δικαιωμάτων τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητας στὴ Β. Ἤπειρο.

 

 

Τσιλιμίγκρας Ἰωάννης

Ἱστορικὸς

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Κατηγορίες

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: